Een wonderbaarlijke reis

 

 

Esoterie

Filosofie

Spiritualiteit

 

 

 

 

 

 

 

Nawoord

 

 

 

 

De essentie van het leven, de essentie van het complete universum is eenheid. Alles, maar dan ook alles in het universum is opgebouwd en bestaat dus uit een massa van dezelfde, allerkleinste en meest elementaire energiedeeltjes. Al deze allerkleinste en meest elementaire energiedeeltjes hebben dezelfde karakteristiek en deze is eenheid. Deze eenheid wordt door ons ervaren als liefde. Op het moment dat wij deze eenheid ontkennen en ons afsplitsen van deze eenheid en ons dus ‘verindividualiseren’, ervaren wij niet meer deze eenheid en dus ook niet meer het daaraan gekoppelde gevoel van liefde maar ervaren wij datgene wat hoort bij afsplitsing, namelijk de tegenovergestelde kracht van liefde en dit is angst. Omdat iedereen zich heeft afgesplitst, ervaart iedereen angst, niemand uitgezonderd. Dit verklaart ook waarom de wereld is gedompeld in een sfeer van angst. Angst die leidt tot wantrouwen, wanhoop, strijd, ziekte  en chaos. Dit is een ervaring die iedereen dagelijks ondergaat. Vaak hebben we het niet meer in de gaten, omdat we denken dat het zo hoort. Tevens is de mens een ervaringsinstrument en heeft hij het vermogen om zijn denkbeelden, zijn overtuigingen tot werkelijkheid te ‘scheppen’. De mens is als god, een scheppend wezen. Wat hij vindt, zal hij ervaren. Wat hij vindt, zal in een illusoire wereld voor hem tot werkelijkheid  worden. De mens heeft dus het vermogen om te scheppen via zijn overtuigingen. Twijfel ontkracht het scheppingsvermogen en dus het resultaat. De schepping, tot stand gebracht door dat wat de mens vindt, datgene waarvan hij overtuigd is, beďnvloedt zijn geestelijke en zijn materiële wereld. Hieruit volgt dat het enige gebed dat zal werken, het dankgebed is. Als je jouw god iets vraagt, alleen maar iets vraagt, zal er niets gebeuren. Als je jouw god dankt voor het feit dat je datgene wat je vraagt, op het moment dat je het wenst, al is verhoord en dus is gerealiseerd, als je dat in jouw overtuigingen kunt opnemen, zal jouw eigen scheppingskracht jouw wereld zodanig beďnvloeden, dat je wens en dat wat je jouw god vraagt, zal worden gerealiseerd, omdat wij zelf zijn als goden. Twijfel zal jouw scheppingskracht tenietdoen. Staat er niet geschreven dat alleen waarachtig geloof, dus slechts jouw eigen overtuiging, jouw leven zal veranderen? Weet waartoe je in staat bent en geloof in jezelf. Probeer de eeuwige twijfel, waar wij allemaal last van hebben, te elimineren. Als je in staat bent om dat te beleven en in jouw wereld te creëren, wat jij vindt, waar jij van overtuigd bent, dan betekent dat, dat ieder ander zal zijn wat jij vindt dat hij is. Ieder ander zal uitsluitend voldoen aan jouw beeldvorming. Dat betekent niet dat ieder ander is wat jij van hem vindt. Dat betekent dus niet dat hij gelijk is aan jouw beeldvorming. Dit betekent wel iets anders. Alles wat ik over een ander vertel, alles wat ik van een ander vind, zegt niets over die ander maar alles over mij. Als ik iemand anders irritant vind, dan betekent dat, dat datgene wat die ander doet, botst op datgene waarvan ik vind dat het niet zo hoort omdat ik het zo geleerd heb of omdat het botst met mijn karaktertrekken, met mijn jaloezie, afgunst, wantrouwen en noem maar op. Daar ligt dus tevens het drama. Als ik een ander ter verantwoording roep en hem of haar duidelijk maak wat er allemaal niet deugt, ga ik er eigenlijk vanuit dat die ander dat zal begrijpen en zal gaan veranderen, waardoor ik mij weer beter zal gaan voelen. Die ander zal er echter niets van begrijpen, omdat ik niets over hem of haar heb verteld, maar eigenlijk van alles over mijzelf heb verteld en aangezien de ander mij niet zal begrijpen, niets zal begrijpen van al mijn culturele achtergronden, niets zal begrijpen van alle dingen waarvan ik vind dat ze wel of niet zo horen te zijn, niets zal begrijpen van al mijn karaktertrekken, begrijpt hij of zij dus ook niets van alles wat er bij mij leeft met betrekking tot de gevoelens die ik heb over die ander. Hiermee is het drama opnieuw geschapen. Het eeuwige drama van het niet begrijpen en niet begrepen worden. Het eeuwige drama dat altijd leidt tot wantrouwen naar de ander en dat, als gevolg daarvan, weer zal leiden tot angst en opnieuw is dan de eeuwige, dramatische cirkel weer rond.
Ziekte komt voor een zeer belangrijk deel voort uit alle processen die in dit boekje zijn beschreven. Ten eerste is er het eeuwige spel, dat in het web gespeeld moet worden, van de angst om overheerst te worden en daaruit volgend de behoefte, om zelf anderen te kunnen overheersen. Dit spel vreet energie. Dit spel houdt bij iedereen de angst in stand en put ons uit. Hierdoor hebben wij nauwelijks energie over voor al onze andere levensprocessen, waardoor onze weerstand constant wordt ondermijnd. Vervolgens is er het scheppingsproces, voortkomend uit alle toestanden waarin wij moeten geloven, gecreëerd door de structuur waarmee onze maatschappij, onze cultuur is opgebouwd. Omdat wij een heel apparaat hebben neergezet, dat wij de gezondheidszorg noemen, bestaande uit hulpverleners als artsen, psychologen, psychiaters en vele anderen, worden wij geconfronteerd met het feit dat wij ziek kunnen worden, met het gevolg dat wij dus ook ziek zullen worden. Wij worden ziek omdat wij dit patroon opnemen in onze overtuigingen, waardoor wij deze beleving gaan scheppen en omvormen tot een werkelijkheid en dus datgene zullen gaan beleven en ervaren wat wij scheppen. Hierdoor betreden wij de wereld waarin wij ziek kunnen worden en dus ook ziek zullen worden. Bovendien denken we dat het zo hoort en nou eenmaal niet anders is. Wij zullen dus ons denkproces moeten veranderen, waardoor de al duizenden en duizenden jaren bestaande situatie doorbroken zal worden. Daar komt nog een heel belangrijk aspect bij. Er komt een aspect bij dat onafgebroken onze weerstand aantast en ons ondermijnt. Het is een aspect dat continu op onze schouders drukt. Het is het aspect waardoor je ziet dat alle mensen lopen met gebogen hoofden en kromme ruggen. Het is het aspect dat ons neerdrukt en plat slaat. Dit is het aspect van de schuld. De grootste last die wij dragen is de overtuiging dat wij schuldig zijn. Wij hebben geen andere keus en zijn dus schuldig, iedereen is schuldig en dus belast met een niet te dragen en vooral met een niet te verwerken last. Want wij waren gisteren schuldig, wij zijn het vandaag en wij zullen het vooral morgen zijn. Omdat wij hebben gezien dat ieder mens het gevoel heeft niet begrepen te worden en zelf ook niet begrijpt wat alle andere mensen voelen en bedoelen, worden onze verwachtingspatronen constant niet vervuld en zijn wij dus continu teleurgesteld. Wij hebben gezien dat wij bijna geen andere keus hebben dan dat wij beslissen, dat ieder ander in onze ogen faalt en wel moet falen en dus ook schuldig is aan mijn en jouw ongeluk, aan mijn en jouw gevoel van ongelukkig zijn door het feit dat jij en ieder ander, mij constant niet begrijpen. In ons verdriet zijn wij ook nog in staat om te beslissen dat je het wel expres zult doen en dus deug je al helemaal niet en ben je ernstig schuldig. Ik ben schuldig in de ogen van alle anderen en alle anderen zijn schuldig in mijn ogen. Hierbij komt nog het aspect dat wij in onze maatschappij steeds meer en steeds beter moeten presteren, beter moeten zijn dan anderen en ons dus steeds meer moeten afsplitsen van anderen. Ik moet jou verslaan, wil ik nog een kans hebben om te overleven. Niet genoeg presteren, zal mij een schuldgevoel geven en een gevoel geven van ‘onder de maat’ te zijn. Onder de maat die de maatschappij heeft vastgesteld. De meetlat voor die maat komt steeds hoger te liggen en dus wordt het steeds moeilijker om hier nog aan te kunnen voldoen. Er zal vaker gefaald worden om de maat te halen en het schuldgevoel zal daardoor steeds meer toenemen. Door het toenemende schuldgevoel, gestapeld op alle gevoelens van schuldig zijn, die wij toch al hadden, wordt de last die wij te dragen hebben steeds zwaarder en zwaarder en wordt onze weerstand meer en meer aangevreten. Onze veren, die toch al veel te strak staan, worden nog verder en nog verder uitgetrokken. Wij zijn dus schuldig. Wij zijn ernstig schuldig en zullen hier bijna letterlijk onder bezwijken.
Verder zijn er, los van de intermenselijke problemen van het wel of niet voldoen aan het verwachtingspatroon van anderen, nog duizenden andere factoren, waardoor ik mij schuldig zou kunnen of moeten voelen. Om er even een paar te noemen, ik ben te dik en dat is niet goed want het is niet mooi en niet gezond, dus als het niet verandert, ben ik schuldig. Ik ben te dom en daarmee voldoe ik niet of onvoldoende aan de eisen van de ‘prestatierace’ van onze maatschappij en dus ben ik schuldig. Ik ben niet mooi genoeg en als vrouw voldoe ik niet aan het schoonheidspatroon dat door de reclame naar voren wordt geduwd, dus ben ik schuldig. Iedereen is in staat, zonder echt diep na te denken, om hier nog vele en vele redenen naast te zetten, waardoor ik zou kunnen of moeten beslissen, waarom ik volgens onze maatstaven, volgens de maatstaven van onze maatschappij en cultuur, schuldig ben.

Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn. Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn aan iets waar ik geen invloed op kan uitoefenen. Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn, zonder dat ik wist wat daarvan voor mij de gevolgen waren in deze maatschappij. Zonder dat ik wist wat de gevolgen waren voor mijn leven. Natuurlijk heb ik het niet van de daken geroepen, maar heb ik het in stilte besloten. Ik heb besloten dat ik mij niet meer schuldig zal voelen over het feit dat anderen mij veroordelen omdat ik nooit aan hun verwachtingspatroon voldoe en omdat ik dus daardoor niet deug. Ik heb besloten om mij niet meer schuldig te voelen om het feit dat ook ik niet meer in staat ben om de maatschappelijke maat, waarop de huidige maatschappelijke meetlat is vastgesteld, te halen. Ik heb besloten om mij niet meer schuldig te voelen omdat ik aan welke andere regel dan ook niet voldoe. Ik heb besloten dat ik het eigenlijk allemaal wel geloof. Ik doe wat ik kan, geleid door mijn eigen maat van wat ik niet wil dat anderen mij aandoen, ik ook nooit anderen zal aandoen. Ik heb besloten dat wanneer ik deze maat overschrijd, ik actie zal moeten ondernemen om de schade, die ik daardoor heb aangericht, te herstellen. Verder heb ik besloten, dat ik het allemaal wel geloof. Ik heb besloten dat ik geen energie meer wens te pompen in een strijd die zinloos is en die ik, net als jij en jij, toch niet kan winnen. Hierdoor geef ik misschien anderen het gevoel dat ik niet genoeg mijn best doe en dat ik niet hard genoeg werk om te passen in het spel van het leven. Hierdoor zou mijn schuldgevoel moeten toenemen, maar ook daar weiger ik in mee te gaan. Natuurlijk speel ik het spel, maar zonder schuldgevoelens. Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn, niet meer belast en niet meer bezwaard te zijn door het gewicht van de schuld. Ik heb besloten dat ik ‘vrij’ ben, net zoals jij ‘vrij’ bent en jij en jij. Het resultaat van het ten uitvoer brengen van dit besluit is verbluffend. Het resultaat dat deze actie opleverde, is rust. Ik kreeg het gevoel dat ik, stappend uit het lawaai van het oorlogsgeweld, de stilte van de natuur betrad. De stilte die dat opleverde en de rust die er in mij kwam, doen hun werk. Je kunt zelf wel invullen welke gevolgen dat ook op jouw leven zou kunnen hebben. Je bent niet schuldig ook al geeft iedereen je dat gevoel. Stap uit de wereld van het schuldig zijn. Dit betekent echter wel dat alles wat voor jou geldt ook geldt voor ieder ander. Ik ben niet schuldig, jij bent niet schuldig en eigenlijk is dus niemand, maar dan ook niemand, schuldig. Als je je dan realiseert dat dus niemand schuldig is, hoeven we ook geen moeite meer te doen om te proberen anderen te vergeven. Hoe zou de wereld worden als wij ons allemaal gaan realiseren dat er niemand schuldig is en dat er dus nooit meer welke rekening dan ook gepresenteerd hoeft te worden en alle rekeningen ter vereffening van alle schulden, op de brandstapel kunnen? Ik teken voor zo’n wereld.
Een ander facet van het schuldig voelen is dat er een directe relatie ligt van dit gevoel van schuld naar het gevoel van geluk. Het is onmogelijk om je gelukkig te voelen als je je schuldig voelt, of dit gevoel nu bewust is of onbewust. Zorg dat je jouw eigen gevoelens van schuld elimineert en je legt voor jou de weg open voor de mogelijkheid om je gelukkig te voelen. Zolang je je realiseert dat je op welke manier dan ook schuldig bent, is gelukkig zijn onmogelijk. Besef dus ook jouw onschuld en jouw vrijheid en wordt vooral gelukkig.
Veel mensen zijn zelf zoekende en hebben het gevoel dat ze niet verder komen. Veel mensen hebben vele, vele vragen en zoeken gedreven naar antwoorden. Soms denken ze dat ze ergens een antwoord of het antwoord hebben gevonden, totdat de rusteloosheid weer opnieuw begint en ze erachter komen, dat ze eigenlijk niet veel verder zijn. Accepteer dat dit niet de weg is die je verder op het pad zal brengen. Het antwoord vind je niet door je te ‘vullen’ maar juist door je te ‘legen’. Leg alles af en ga naar binnen en maak daar contact met jouw eigen bron. Daar liggen alle antwoorden. Accepteer dat ook anderen  bezig zijn met hun eigen zoektocht. Veroordeel niemand op basis van het weten, dat toch niets in het leven is wat het lijkt te zijn. Breng tolerantie, acceptatie en liefde op voor ieder ander mens en eigenlijk voor alles wat leeft. Blokkeer jezelf op deze reis niet met het vasthouden aan waarheden die geen waarheden zijn, omdat waarheden dus niet bestaan. Jezelf vasthouden aan een waarheid die geen waarheid is, is dus gelijk aan het handelen tegen het ‘natuurlijke’ en zal bij jou onrust veroorzaken, deze onrust zal jou dan opnieuw blokkeren en iedere voortgang, iedere beweging belemmeren. De antwoorden die je van binnen krijgt, die je krijgt van jouw eigen bron, zullen antwoorden zijn die de voortgang in jouw reis weer zullen terugbrengen. Het zijn geen ultieme antwoorden omdat die dus niet bestaan. Het zijn de antwoorden die goed zijn voor dit moment, voor dit moment van jou en die de ‘voortgang’ in jouw reis zullen brengen en vasthouden. Het zijn geen ultieme antwoorden omdat de reis geen ultiem einde heeft. Ieder antwoord van binnen brengt je op dat moment verder en zorgt ervoor dat je jouw reis kunt voortzetten. Hoe leger jij zelf wordt, hoe meer jij zult gaan zien van het ‘totale beeld’ en hoe meer je dus de verbanden in het leven gaat zien. Maak je niet meer druk om alle facetten in het leven die jou zouden kunnen kwetsen, maar waar je toch geen invloed op hebt. Accepteer dat er maar één manier is om beweging in stand te houden. De kunst is om de beweging te vinden, die ligt verankerd in de rust. In die rust ligt de stilte en in die stilte liggen jouw antwoorden.
Laat al het oude los en vind dan daar in de leegte van het ‘niets’, het verbluffende nieuwe. In die leegte zal je begrijpen dat de enige, in het hele universum geldende wet is, dat er alleen maar en uitsluitend éénheid is. Dat alles wat er is met elkaar is verbonden en uitsluitend met elkaar verbonden kan zijn. In die leegte zal je begrijpen, dat die éénheid slechts wordt ervaren door de kracht van liefde en dat liefde dus de enige stuwende kracht in het hele universum is. In die leegte zal je begrijpen, dat alles wat de mens in zijn bestaan ervaart, naast de ervaring van liefde, uitsluitend voortkomt en het gevolg is van het feit dat wij het besef van éénheid zijn vergeten en ons dus hebben afgesplitst. In die leegte zal je ontdekken hoe groot en hoe groots je bent en altijd bent geweest en dat je ook dat was vergeten. In die leegte zal je ontdekken welke krachten jijzelf allemaal bezit en dat alle krachten die je nodig hebt uitsluitend in jezelf liggen opgeslagen. In die leegte zal je ontdekken wat je was vergeten, namelijk wat je bent en wie je bent en dan zal je niet anders meer kunnen dan dat bevestigen wat Helena zei. In die leegte kun je niet anders dan bevestigen dat je slechts en uitsluitend diegene kunt zijn die je bent en derhalve altijd bent geweest en altijd zal zijn en dat je dus nooit en te nimmer diegene zal kunnen zijn, die je niet bent.

 


Op dat moment zal ook jij je gaan realiseren dat je pas rust zult krijgen als alle mensen zich hiervan bewust gaan worden. Je zult pas rust krijgen als voor iedereen dit gordijn is opengeschoven. Ook jij zult dan op pad gaan om anderen te helpen en erop te wijzen hoe ze hun leven kunnen en moeten veranderen om terug te kunnen keren naar hun eigen bron en hoe ze zichzelf kunnen overstijgen. Hoe ook zij rust, vrede en liefde in hun leven kunnen verkrijgen en hoe de angst en de strijd om de al eeuwen en eeuwen durende macht, geëlimineerd zal worden.

 

 


Dit is dan uiteindelijk het totale verhaal van Helena. Een verhaal door haar aan mij verteld op een plek hier ver vandaan, nu zevenentwintig jaar geleden. Haar verhaal is inmiddels ook mijn verhaal geworden en ik realiseer mij de waarheid hiervan en de onwaarheid hiervan. Ik realiseer mij dat niets, maar dan ook niets in het leven is wat het lijkt te zijn. Dit betekent dus dat alle ‘zijnstoestanden’ illusies zijn. ‘Zijnstoestanden’ zijn nodig, want wij hebben behoefte om dingen te kunnen kwalificeren. We moeten het in een hokje kunnen plaatsen. ‘Het is zo of het is zo en zo is het niet’. Dat zijn onze ankers. Aan die ‘zijnstoestanden’ hebben wij houvast en dus is het belangrijk dat wij daarvan gebruikmaken. Vergeet echter niet dat ‘alles is, zolang als het is en het is slechts dat wat het is, totdat het niet meer dat is, wat het is’. En dat het zo is en hoe lang het zo is en wanneer het niet meer is wat het is, wordt uiteindelijk, uitsluitend door ons zelf bepaald. Wat nu is of wat nu zelfs van levensbelang is, kan één minuut later dat niet meer zijn. Gebruik dus alle ‘zijnstoestanden’ die voor jou belangrijk zijn, maar wees wel heel voorzichtig met het plakken van conclusies aan die ‘zijnstoestanden’, omdat je er nu iemand op kan veroordelen, terwijl straks blijkt dat de ‘zijnstoestand’ slechts een ‘schijn zijnstoestand’ was en al lang niet meer dat is wat het even geleden nog wel was.

 


‘Zijn’ is dus slechts een vel wit en leeg papier en ‘vinden’ is het potlood waarmee je jouw wereld invult en dus maakt.

 


In deze dualistische wereld heeft niemand het gelijk aan zijn zijde en dus heeft ook niemand het ongelijk aan zijn zijde. De dualiteit kenmerkt zich door het vastleggen van uitersten. Uitersten als goed en slecht, groot en klein, waar en niet waar, acceptabel (aanvaardbaar) en niet acceptabel (belachelijk). Dualiteit kenmerkt zich niet alleen door het vastleggen van uitersten, maar dwingt deze ook af. Iedere stelling dwingt een tegengestelde stelling af. Het is als de werking van een slinger van een klok. Als de slinger het ene uiterste bereikt, zal de slinger altijd weer het andere uiterste opzoeken en afdwingen.

Aangezien in het proces van de afsplitsing van al het leven ons ego is ontstaan en het ego de besturing van ons bewuste IK (die is afgestemd op de éénheid van al het leven) heeft overgenomen, betekent dit dus dat wij altijd leven in angst. Afsplitsing van de ketting van leven wordt per definitie ervaren door angst. Uit deze angst heeft het ego een besef opgebouwd en gecreëerd dat het altijd superieur moet zijn. Als mijn ego superieur is, kan ik heersen over anderen en ontstaat de illusie van veilig zijn. Dit geldt voor mij maar dit geldt ook voor ieder ander. Zo heerst er dus een onafgebroken en onophoudelijke strijd tussen alle ego’s die deze wereld bevolken. Uit deze strijd om de macht en de strijd om superieur te zijn ten opzichte van ieder ander, is de dualiteit geboren.

Als we terug willen keren op de weg van éénheid, zullen we dus de dualiteit moeten loslaten en afbreken. Als we de dualiteit willen loslaten, zullen we dus het ego moeten los laten. Op de weg van éénheid is er geen strijd, geen behoefte meer om superieur te zijn en bestaat er geen op dualiteit gebouwd gelijk meer.

Niemand heeft dus het gelijk aan zijn zijde en dus heeft ook niemand het ongelijk aan zijn zijde. Waarheid bestaat dus niet en dus bestaat ook de leugen niet. Oordelen en veroordelen is zinloos want ieder oordeel en iedere veroordeling slaat de plank mis, omdat niets in het leven is wat het lijkt te zijn en omdat je dus altijd op basis van verkeerde en onvolledige gegevens zult oordelen of veroordelen. Als jij dit in jouw leven kunt ‘innestelen’, zodat het verankerd raakt in jouw hele systeem, zal je niet meer verbaasd zijn over de dingen die in jouw leven gebeuren en over de manier waarop ze gebeuren. Als jij kunt aanvaarden dat niets in het leven is zoals het lijkt te zijn, zijn alle normen die jij hebt gecreëerd en geschapen in jouw illusoire wereld  met jouw gedachten en jouw ‘ik-vindjes’ waardeloos, omdat er toch niets van wordt gerealiseerd en aan jouw normen dus toch nooit zal worden voldaan. Als er daarom geen verwachting meer hoeft te zijn, is er dus ook geen verbazing en geen teleurstelling meer. Jouw normen waren jouw ankers, jouw zekerheden bleken niet meer te zijn dan schijnzekerheden, omdat ze slechts teleurstelling opleverden. Omdat niets is wat het lijkt te zijn, hoef je ook niets meer te verwachten en dat levert een immense bevrijding op.

De uitwerking van het verhaal van Helena heeft mijn gevoel versterkt en mij doen beseffen dat er iets moet gebeuren. Iets wat het leven een andere kant op zal sturen. Een kant die de rust, de vrede, het geluk en de liefde weer in de wereld moet terugbrengen. Ik ben Helena dankbaar en blijf haar dankbaar voor wat ze mij heeft gegeven en ik hoop dat ook jij een zelfde gevoel zult krijgen als wat ik eraan heb overgehouden. Doe ermee wat voor jou goed is of doe er niets mee. Het is aan jou en slechts aan jou. Bepaal voor jezelf in wat voor een wereld jij en iedereen die nog na jou zal komen, zullen leven.

 

Als wij weer een wereld kunnen bouwen die gericht is op eenheid, op het één zijn van alles wat is, zullen al onze illusoire waarheden verdwijnen en zal de werkelijkheid, als een licht boven iedereen staan en zal ieders liefde voor alles wat is, een ieder dragen en verder brengen op zijn of haar pad.

 

 

Realiseer je tot slot, dat je leeft in een wereld, die wordt bepaald door wat jij vindt, door jouw overtuigingen. Jouw overtuigingen worden weer gevormd door jouw gedachten. Jouw gedachten zijn in jouw hoofd rondtollende woorden. Jouw woorden bepalen dus voor jou, jouw wereld. Kies dus de juiste woorden en je kiest voor jou de juiste en enige wereld om in te leven. Als je geen woorden uitspreekt, geen woorden hanteert, kies je niets en wordt jouw wereld leeg. Als jouw wereld leeg wordt, trekt de mist in jouw wereld op. Als de mist in jouw wereld is opgetrokken, zie je slechts dat wat is, altijd is geweest en uitsluitend en altijd zo hoort te zijn. Inderdaad, zo simpel en slechts zo simpel is het.

 

Pas dan, als wij weer in staat zijn om ons te kunnen herinneren wie we zijn en wat we zijn, als de aansluiting met de bron diep van binnen in ons weer is hersteld, is liefde weer mogelijk, omdat de angst dan verdwenen zal zijn en pas dan zullen relaties in de meest sublieme vorm weer mogelijk zijn.

 

Toch keert voorzichtig het tij. Ook de moderne wetenschap, misschien wel de grootste religie op aarde, begint heel voorzichtig te begrijpen en aan te tonen dat de essentie van al het leven en de essentie van het complete universum eenheid is. Eenheid en uitsluitend eenheid.
Ook begint de moderne wetenschap voorzichtig te onderkennen en aan te tonen dat de geestkracht van de mens in staat is om materie te beďnvloeden en dat de mens dus scheppingskracht heeft. De moderne wetenschap begint voorzichtig datgene te ontdekken wat via spiritualiteit al duizenden en duizenden jaren bekend is en wat vele mensen door alle eeuwen heen al via hun ‘inzichten’ gezien, gevoeld en ervaren hebben. Misschien kunnen beide ooit eens dichter bij elkaar komen en elkaar versterken en aanvullen om samen richting te kunnen geven aan het inslaan van een nieuwe koers, waar alle mensen op alle gebieden profijt uit kunnen en mogen trekken. 

Alle waarheden die voortkomen uit onze overtuigingen, uit de manier waarop wij in de wereld staan, gevormd door onze scheppingskracht, creëren dus voor ieder van ons de werelden waarin wij leven. Deze werelden, onze werelden, passen zich aan aan datgene wat wij scheppen, dus aan onze overtuigingen.

Deze werelden zijn dus veranderlijk naarmate wij onze overtuigingen bijstellen of veranderen. Deze werelden zijn dus illusoire werelden en de waarheden die wij in deze werelden hanteren zijn dus ook allemaal illusoire waarheden. Deze waarheden zijn dus illusies. Dus leven wij ook allemaal, niemand uitgezonderd, in onze eigen werelden, waarin geen waarheden bestaan. Toch bestaat er achter al deze illusoire waarheden een werkelijkheid. Deze werkelijkheid ligt echter 'achter en buiten het gebied van ons huidige denken, dat wordt geregeerd door de kracht van ons eigen ego'.

Inmiddels ben ik al vele malen benaderd door mensen die willen weten of het verhaal van mij en Helena echt gebeurd is.
Zij willen weten hoe het nu gaat met Helena en of ik nog steeds contact met haar heb.
Het enige wat ik hierover kan en wil zeggen is: Het is niet relevant.

Omdat het hier niet gaat om Helena en niet gaat om mij, heb ik
besloten om hier verder geen informatie (meer) over te verstrekken. Het gaat hier ook niet om het verhaal van ons beiden.
Waar het hier om gaat is het verhaal achter het verhaal.
Daarover kun je contact met mij opnemen, daarover wil ik graag
met jou praten en daarover kun je altijd vragen stellen.