De verandering

 

 

CONTACT

HOME

ARTIKELEN

 

Esoterie

Filosofie

Spiritualiteit

 

 


Artikelen

 


 

Liefde, Verwachtingen en Schuld

 

 

 

Naar mijn mening is Liefde de Kracht om alle gevoelens van schuld  te kunnen afleggen. Als je in staat bent om al deze gevoelens los te  laten, dan ben je in staat om jezelf en anderen te bevrijden.

 


 

In deze wereld vind je nog altijd de wet van de jungle, de wet van de sterkste. In deze jungle zal ik beter moeten zijn dan jij bent, wil ik nog een kans hebben om te overleven. Deze wereld is nog altijd een wereld die wordt geregeerd door het bewustzijn van het besef van afscheiding, het afgesplitst zijn van alles en iedereen en van dualiteit. Deze wereld is nog altijd een wereld die wordt geregeerd door pijn, door verdriet, door angst, door chaos en door oorlog.

 

 

\

Een indruk van het slagveld van het Leven op Aarde


Hoe zijn al deze dingen op aarde mogelijk? Blijkbaar doen we iets verkeerd, maar wat doen we dan verkeerd. Hoe kunnen we dit gaan begrijpen en hoe kunnen de koers van al het Leven in deze wereld veranderen? Hoe kunnen we de koers zodanig verleggen dat het Leven beter wordt en dat dus deze wereld beter wordt?
Wat moeten we doen om de harmonie en de liefde weer als regeerders in deze wereld terug te krijgen?

Alles wat er is, alles wat er bestaat, is alleen en uitsluitend energie. Alles is een manifestatie, een uiting van deze energie. Deze energie bestaat uit een oneindige hoeveelheid van de allerkleinste deeltjes van energie. Omdat alles en iedereen is opgebouwd uit een massa van deze allerkleinste, identieke deeltjes van energie, is in essentie, alles en iedereen gelijk aan elkaar. Alles lijkt echter uniek met een eigen unieke verschijningsvorm omdat alles zijn eigen trillingsgraad, zijn eigen trillingsfrequentie heeft en daarom ook zijn eigen, unieke verschijningsvorm heeft. Maar alles en iedereen is en blijft nog altijd een manifestatie van een massa van de allerkleinste, identieke deeltjes van energie.

In essentie ben ik dus identiek aan jou. Wij zijn opgebouwd uit dezelfde, identieke bouwstenen. Ons verschil is slechts het verschil van de trillingsfrequentie van onze energie. Omdat wij allemaal zijn opgebouwd uit dezelfde substantie en omdat de ruimte tussen jou en mij ook is opgebouwd uit een massa van dezelfde allerkleinste energiedeeltjes, zijn wij dus allemaal met elkaar en met alles verbonden. Er is geen “jou” zonder “mij” en er is geen “mij” zonder “jou”. Je zou kunnen zeggen dat wij verbonden zijn met draden van energie die aanwezig is in de ruimte tussen jou en mij. Dit betekent, dat door deze verbinding alles wat ik doe, altijd en overal onbewust gevoeld en ervaren zal worden door iedereen.

Dit betekent dus dat alles wat ik doe, altijd alles en iedereen zal beïnvloeden.

Zelfs al zie je geen enkel resultaat van wat je doet, je zult absoluut altijd alles en iedereen beïnvloeden.

Dit betekent dat als jij mij slaat en ik reageer door jou te slaan, deze reactie alles en iedereen zal beïnvloeden. Dit betekent ook dat als jij mij slaat en ik reageer door mijn andere wang toe te keren, ook deze reactie alles en iedereen zal beïnvloeden. De invloeden van mijn beide reacties op alles en iedereen zijn echter absoluut verschillend.

Dus door onze manier van ageren en reageren, beïnvloeden wij alle andere mensen, al het leven op deze wereld en door onze manier van ageren en reageren, beïnvloeden wij absoluut de richting van al het leven op deze wereld.

Wij zijn allemaal met elkaar verbonden in één enorm “web van energie”, in één enorm “energetisch web”.

Omdat wij allemaal zijn opgebouwd uit dezelfde substantie en omdat wij allemaal met elkaar zijn verbonden, is er dus slechts en uitsluitend “éénheid” van alles wat is.

Deze éénheid gaat terug naar de bron van de ketting van Leven. Deze éénheid gaat terug naar de Schepper van al het Leven. Deze éénheid gaat terug naar God. Wij allemaal zijn verbonden met God.

Deze éénheid wordt altijd ervaren met het gevoel van Liefde, van onvoorwaardelijke Liefde.
Het tegenovergestelde besef van éénheid is het besef van afsplitsing en
dualiteit, van het afgesplitst zijn van al het Leven. Dit besef van afsplitsing zal altijd ervaren worden het tegenovergestelde gevoel van onvoorwaardelijke Liefde en dit gevoel is angst.

Aangezien deze wereld al voor een ongelooflijke lange tijd wordt geregeerd door het besef en het bewustzijn van afsplitsing en van dualiteit, leven wij onafgebroken met de gevoelens van angst, ook al beseffen wij ons dat niet altijd bewust.

De mens heeft het vermogen om te scheppen, wij zijn de medescheppers op deze wereld en van deze wereld.
Omdat wij het vermogen hebben om te scheppen, scheppen wij onze eigen wereld en leven wij dus in onze eigen werelden.
Wij leven in werelden die zijn gebouwd en gevormd door onze eigen gedachten, door onze eigen overtuigingen. Dat, waar wij ons op richten, zullen wij scheppen. Dat, waar wij ons op focussen, waar wij van overtuigd zijn, zullen wij scheppen en zullen wij ervaren. Wij bouwen dus de werelden om te ervaren.
Als ik vind dat jij een slecht persoon bent, dan zal alles wat jij doet, mij het bewijs geven dat jij een slecht persoon bent. Ik zal het horen door wat je zegt. Ik zal het zien door wat je doet en ik zal het zelfs ruiken.
Als iemand anders vindt dat jij een goed persoon bent, dan zal dat
   bevestigd worden door dezelfde acties en reacties van jou, acties en reacties die mij bevestigen dat jij niet deugt en dus slecht bent.

Omdat het universum werkt als een spiegel dat alles reflecteert wat wij doen en denken en omdat wij het leven moeten ervaren, scheppen wij (onbewust) de omstandigheden in onze eigen levens, die wij moeten ervaren. Door deze ervaringen krijgen wij de gelegenheid om te leren.

Als we deze visie verder volgen dan betekent dit dat ik in de ogen van andere mensen niets anders ben dan de duizenden en duizenden etiketten waarmee ik geëtiketteerd ben door andere mensen. Ik ben in jouw ogen en in jouw oren precies die etiketten, waarmee jij mij hebt bestempeld en beplakt.  

Dit betekent dus ook dat wij leven in onze eigen geëtiketteerde werelden. Wij leven in dozen vol met onze etiketten (onze meningen en overtuigingen) of anders gezegd, wij leven in onze zelf gecreëerde mentale gevangenissen.
Dit betekent ook dat in deze dualistische wereld niets is wat het lijkt te zijn.

Dit betekent dus ook dat jij jouw wereld kan veranderen als jij bereid bent jouw etiketten te veranderen.
Het betekent dus ook dat als jij bereid bent om te stoppen om situaties en mensen van etiketten te voorzien, jouw doos met etiketten leeg zal worden, waardoor je in staat bent om buiten jouw eigen doos te kijken.
Dit betekent ook dat als je in staat bent om buiten jouw eigen doos te kunnen kijken, je in staat bent om jouw horizon te verleggen.
Als je in staat bent om je horizon te verleggen, ben je ook in staat om te groeien in bewustzijn en dus meer “bewust zijn” te verkrijgen.

Dit punt is dus heel belangrijk.

Mijn gedachten, mijn eigen overtuigingen, creëren mijn eigen wereld, mijn eigen illusies. Deze gecreëerde illusies hebben een hele hoge werkelijkheidsgraad. Daarom is “mijn wereld” voor mij ook absoluut hetzelfde als “de wereld”.

Dit betekent dus ook dat ik de wereld op deze manier, op mijn manier, zie en omdat mijn wereld (mijn illusie) zo een ongelooflijk hoge werkelijkheidsgraad heeft, betekent dit dat ik maar één ding kan concluderen, namelijk, dat ook jij de wereld net zo zult zien en moet zien als ik de wereld zie.

Maar omdat jij in jouw eigen leeft, in jouw eigen geëtiketteerde doos, in jouw eigen mentale gevangenis, zul jij absoluut niet in staat zijn om de wereld te zien zoals ik de wereld zie. Jij bent slechts in staat om de wereld (jouw wereld) te zien zoals jouw wereld is getekend en geschilderd door jouw etiketten.

Ook jij leeft in jouw eigen wereld, in jouw eigen illusies, met dezelfde hoge realiteitsgraad.

Hiermee ontstaat dus een groot probleem in het leven van ieder mens. Omdat mijn eigen gecreëerde wereld zo een hoge werkelijkheidsgraad heeft, zal, kan en moet ik verwachten dat ook jij ziet wat ik zie en dat jij hoort wat ik hoor. Ik zal, kan en moet verwachten dat mijn wereld voor jou net zo duidelijk is als mijn wereld voor mij is.

Dus mijn vermogen om mijn eigen wereld te scheppen die zo werkelijk en waarachtig is, betekent dat hier reacties uit voortkomen.
Deze reacties zijn verwachtingen.

Omdat mijn eigen gecreëerde wereld een zo hoge werkelijkheidsgraad heeft en omdat jij, levend in jouw eigen gecreëerde wereld met dezelfde hoge werkelijkheidsgraad dus niets begrijpt van mijn wereld, van mijn illusies en omdat ik niet begrijp dat jij dat niet begrijpt, zullen mijn verwachtingen onmiskenbaar leiden tot teleurstellingen.

Andere mensen zullen dus niets begrijpen van wat ik zie en wat ik hoor, omdat ze mijn wereld, mijn illusies niet begrijpen. Zij zullen dus ook mijn verwachtingen niet begrijpen en zij zullen dus ook mijn teleurstellingen niet echt begrijpen.

Eigenlijk betekent dit dat wij allemaal in onze eigen gecreëerde en totaal verschillende werelden leven, dit betekent dat wij eigenlijk allemaal teleurgesteld zijn in de niet begrepen en niet beantwoorde verwachtingen die wij van elkaar hebben. Wij begrijpen elkaar niet en zijn ook niet in staat om elkaar te begrijpen, omdat wij allemaal in onze eigen werelden leven.
Ieder mens leeft dus eigenlijk in eenzaamheid en voelt zich heel vaak niet begrepen. Dit niet begrepen worden, leidt tot angst.

Verwachtingen leiden dus altijd tot teleurstellingen en gevoelens van angst. Verwachtingen genereren altijd de volgende wet:

“Niets maar dan ook niets in het leven is dus wat het lijkt te zijn, zodat het hebben van verwachtingen zinloos is”.

Dit volgend, levert dat het voordeel op dat als je geen verwachtingen hebt in het leven je dus ook nooit meer teleurgesteld zult en kunt zijn.

Al de dingen in mijn leven zijn niets anders de dingen waarvan ik denk, waarvan ik vind en weet dat ze zo moeten zijn, omdat ik heb besloten dat het alleen maar zo kan zijn, omdat ik het zo heb geleerd van mijn ouders, zo heb geleerd door mijn opvoeding, omdat ik het zo heb geleerd op school en omdat ik heb geleerd dat het uitsluitend zo is vanuit mijn religie. Al deze instituten hebben mij gedurende mijn hele leven de etiketten aangeboden die ik moet gebruiken om de vormen en de kleuren van mijn leven te bepalen. Deze etiketten zijn de inhoud, de vorm en de kleur die mijn leven gaan bepalen. Al deze etiketten zijn mijn illusies gaan vormen en bepalen. Al deze etiketten zijn samengepakt in mijn geëtiketteerde doos, in mijn mentale gevangenis.

Ons vermogen om te scheppen heeft zelfs nog meer gevolgen. Als je gaat begrijpen dat alles in jouw wereld er alleen maar kan zijn en er dus alleen maar is, omdat jij alles zelf hebt geschapen, geschapen door jouw gevoel van identiteit, geschapen door jouw gedachten en geschapen door jouw gevoelens, betekent dit dus ook dat ieder ander alleen maar dat kan zijn, waarvan jij denkt dat die ander het wel moet zijn en het dus ook is. Ieder ander zal moeten beantwoorden aan de etiketten die jij hebt gecreëerd en die altijd de enige werkelijkheid in jouw leven lijken te zijn.

Dit betekent niet dat de mensen gelijk zijn aan de etiketten die jij er op plakt, dat zij gelijk zijn aan de werkelijkheid die jij voor jouzelf hebt bepaald.

Dit betekent in elk geval wel iets anders.

Hoe ik ook denk over ieder ander, hoe ik ook praat over ieder ander, dit vertelt totaal niets over die ander, maar vertelt alles over mij.

Als ik mij irriteer aan iemand anders, dan betekent dat alleen maar dat alles wat die andere persoon doet, mij raakt. Het raakt mijn gevoel van identiteit, het raakt de manier waarop ik denk en de dingen waarover ik denk en het raakt mijn gevoelens. Het raakt mijn gevoel en mijn ideeën dat het niet juist is, dat het niet overeenkomt met de dingen zoals ik ze heb geleerd.

Het kan mij ook raken omdat mijn ego het niet kan accepteren, omdat ik te trots, te achterdochtig of te jaloers ben.

Er blijft voor mij dus maar één oplossing over en dat is de acties of de reacties van die andere persoon veroordelen. Dit betekent per definitie dat ik daardoor die andere persoon zal moeten veroordelen.

Ik voel mij ziek en vervelend door wat die andere persoon gedaan heeft, dus is die andere persoon schuldig. Schuldig aan mijn ellende.

Omdat jij dus schuldig bent, zul jij moeten veranderen. Als jij je verandert en weer gewoon gaat doen, doen zoals ik gewoon vind, gaat mijn ellende wel weer over. Als mijn ellende dan over gaat en jij je best weer gaat doen om met wat je doet, te passen in mijn illusies, kan jij misschien opnieuw mijn vriend worden.

Maar je kunt mij niet blij en gelukkig maken omdat jij niets begrijpt van mijn gevoel van identiteit, niets begrijpt van mijn gedachten en niets begrijpt van mijn gevoelens en dus niets begrijpt van mijn oordelen over wat goed en juist is of wat slecht is. Goed, juist en slecht, omdat ik het zo heb geleerd.

Jouw opvoeding was anders, jouw school was anders, jouw religie is anders, jouw gevoel van identiteit, jouw gedachten en jouw gevoelens zijn anders. Jouw etiketten zijn allemaal anders en jouw doos met etiketten is absoluut anders dan mijn doos met etiketten.

Jouw en mijn mentale gevangenis zijn absoluut niet gelijk.

Dus misschien ben ik wel schuldig maar ik kan jou absoluut niet helpen. Jij zult jezelf moeten helpen.

Jij zult jouw etiketten moeten veranderen of wat nog veel beter is, jij zult jouw doos met etiketten moeten leegmaken. Geen etiketten betekent geen verwachtingen. Geen verwachtingen betekent geen teleurstellingen.

Daarnaast zul je jouw ego moeten loslaten en moeten laten gaan.

Als jij jouw ego volledig hebt losgelaten en als jij in jouw doos geen enkele etiket meer over hebt dan is er niets meer in jouw systeem wat geraakt kan worden door de acties of de reacties van wie dan ook. Als je niets meer in jouw systeem over hebt dat geraakt kan worden, heb je dus ook geen teleurstellingen meer.

Als je niets meer in jouw systeem over hebt en dus helemaal leeg bent, heb je ook niets meer te verliezen. Als je niets meer te verliezen hebt, heb je ook niets meer te verdedigen.

Als je niets meer over hebt en dus niets meer te verliezen hebt en dus ook niets meer te verdedigen hebt en niet meer teleurgesteld kunt worden, ben je spiritueel vrij.

Als je spiritueel vrij bent, ben je in staat om te slapen zonder dromen en te ontwaken zonder zorgen.

De grootste last die wij dragen is het feit dat wij schuldig zijn. Wij hebben geen andere keus en zijn schuldig, iedereen is schuldig en dus belast met een niet te dragen en vooral met een niet te verwerken last. Want wij waren gisteren schuldig, wij zijn het vandaag en wij zullen het vooral morgen zijn.
 

Omdat wij hebben gezien dat ieder mens het gevoel moet hebben om niet begrepen te worden en zelf ook niet begrijpt wat alle andere mensen moeten voelen en bedoelen, worden onze verwachtingspatronen constant niet vervuld en zijn wij dus continu teleurgesteld.
 

Wij hebben gezien dat wij bijna geen andere keus hebben dan dat wij moeten beslissen, dat ieder ander in onze ogen faalt en wel moet falen en dus ook schuldig is aan mijn en jouw ongeluk, aan mijn en jouw gevoel van ongelukkig zijn door het feit dat jij en ieder ander, mij constant niet begrijpt. In ons verdriet zijn wij ook nog in staat om te beslissen dat je het wel expres zult doen en dus deug je al helemaal niet en ben je ernstig schuldig. Ik ben schuldig in de ogen van alle anderen en alle anderen zijn schuldig in mijn ogen.
 

Hierbij komt nog het aspect dat wij in onze maatschappij steeds meer en steeds beter moeten presteren, beter moeten zijn dan anderen en ons dus steeds meer moeten afsplitsen van anderen. Ik moet jou verslaan, wil ik nog een kans hebben om te overleven. Niet genoeg presteren, zal mij een schuldgevoel geven en een gevoel geven van ‘onder de maat’ te zijn. Onder de maat die de maatschappij heeft vastgesteld. De meetlat voor die maat komt steeds hoger te liggen en dus wordt het steeds moeilijker om hier nog aan te kunnen voldoen.
 

Er zal vaker gefaald worden om de maat te halen en het schuldgevoel zal daardoor steeds meer toenemen en toenemen. Door het toenemende schuldgevoel, gestapeld op alle gevoelens van schuldig zijn, die wij toch al hadden, wordt de last die wij te dragen hebben steeds zwaarder en zwaarder en wordt onze weerstand steeds meer en meer aangevreten. Onze veren, die toch al veel te strak staan, worden nog verder en verder uitgetrokken. Wij zijn dus schuldig. Wij zijn ernstig schuldig en zullen hier bijna letterlijk onder bezwijken.
 

Verder zijn er, los van de intermenselijke problemen van het wel of niet voldoen aan het verwachtingspatroon van anderen, nog duizenden andere factoren, waardoor ik mij schuldig zou kunnen of moeten voelen. Om er even een paar te noemen, ik ben te dik en dat is niet goed want het is niet mooi en niet gezond, dus als het niet verandert, ben ik schuldig. Ik ben te dom en daarmee voldoe ik niet of onvoldoende aan de eisen van de ‘prestatierace’ van onze maatschappij en dus ben ik schuldig. Ik ben niet mooi genoeg en als vrouw voldoe ik niet aan het schoonheidspatroon dat door de reclame naar voren wordt geduwd, dus ben ik schuldig. Iedereen is in staat, zonder echt diep na te denken, om hier nog vele en vele redenen naast te zetten, waardoor ik zou kunnen of moeten beslissen, waarom ik volgens onze maatstaven, volgens de maatstaven van onze maatschappij en cultuur, schuldig ben.

Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn. Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn aan iets waar ik geen invloed op kan uitoefenen. Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn, zonder dat ik wist wat daarvan voor mij de gevolgen waren in deze maatschappij. Zonder dat ik wist wat de gevolgen waren voor mijn leven. Natuurlijk heb ik het niet van de daken geroepen, maar heb ik het in stilte besloten.
 

Ik heb besloten dat ik mij niet meer schuldig zal voelen over het feit dat anderen mij veroordelen omdat ik nooit aan hun verwachtingspatroon voldoe en dat nooit zal kunnen doen en omdat ik dus daardoor niet deug.
 

Ik heb besloten om mij niet meer schuldig te voelen om het feit dat ook ik niet meer in staat ben om de maatschappelijke maat, waarop de huidige maatschappelijke meetlat is vastgesteld, te halen.
 

Ik heb besloten om mij niet meer schuldig te voelen omdat ik aan welke andere regel dan ook, niet zal voldoen. Ik heb besloten dat ik het eigenlijk allemaal wel geloof. Ik doe wat ik kan, geleid door mijn eigen maat van wat ik niet wil dat anderen mij aandoen, ik ook nooit anderen zal aandoen. Ik heb besloten dat wanneer ik deze maat overschrijd, ik actie zal moeten ondernemen om de schade, die ik daardoor heb aangericht, te herstellen.
 

Verder heb ik besloten, dat ik het allemaal wel geloof. Ik heb besloten dat ik geen energie meer wens te pompen in een strijd die zinloos is en die ik, net als jij en jij, toch niet kan winnen.
 

Hierdoor geef ik misschien anderen het gevoel dat ik niet genoeg mijn best doe en dat ik niet hard genoeg werk om te passen in het spel van het leven. Hierdoor zou mijn schuldgevoel moeten toenemen, maar ook daar weiger ik in mee te gaan.
 

Natuurlijk speel ik het spel, maar zonder schuldgevoelens. Ik heb besloten om niet meer schuldig te zijn, niet meer belast en niet meer bezwaard te zijn door het gewicht van de schuld. Ik heb besloten dat ik ‘vrij’ ben, net zoals jij ‘vrij’ bent en jij en jij. Het resultaat van het ten uitvoer brengen van dit besluit is verbluffend. Het resultaat dat deze actie opleverde, is rust. Ik kreeg het gevoel dat ik, stappend uit het lawaai van het oorlogsgeweld, de stilte van de natuur betrad. De stilte die dat opleverde en de rust die er in mij kwam, doen hun werk. Je kunt zelf wel invullen welke gevolgen dat ook op jouw leven zou kunnen hebben.
 

“Jij bent niet schuldig ook al geeft iedereen je dat gevoel. Stap net als ik uit de wereld van het schuldig zijn en betreed de wereld van het vrij zijn. De wereld waarin je vrij bent”.
 

Dit betekent echter wel dat alles wat voor jou geldt ook geldt voor ieder ander. Ik ben niet schuldig, jij bent niet schuldig en eigenlijk is dus niemand, maar dan ook niemand, schuldig. Als je je tevens realiseert dat dus niemand schuldig is, hoeven we ook geen moeite meer te doen om te proberen anderen te vergeven.
 

Een ander facet van het schuldig voelen is dat er een directe relatie ligt van dit gevoel van schuld naar het gevoel van geluk. Het is onmogelijk om je gelukkig te voelen als je je schuldig voelt, of dit gevoel nu bewust is of onbewust. Zorg dat je jouw eigen gevoelens van schuld elimineert en je legt voor jou de weg open voor de mogelijkheid om je gelukkig te kunnen voelen. Zolang je je realiseert dat je op welke manier dan ook schuldig bent, is gelukkig zijn, onmogelijk.
 

“Besef dus ook jouw onschuld en jouw vrijheid en wordt vooral gelukkig”.

Natuurlijk blijft het duidelijk dat als ik iets doe waarvan ik mij besef dat ik iets niet juist heb gedaan en weet dat ik daarmee een ander heb gekwetst, ik de schade die ik heb aangericht zal moeten herstellen en dat ik altijd de verantwoordelijkheid zal moeten nemen voor de dingen die ik doe.

 

 


Een indruk van het paradijs op Aarde


Alle dingen die wij in het leven kunnen doen, worden versterkt door de wet en het bewustzijn van “éénheid”, van het éénzijn van alles wat is.
De wet en het bewustzijn van “éénheid”, van het éénzijn van alles wat is zal er zorg voor dragen dat alles wat wij doen , door onze eenheid en verbondenheid met alles wat is, alles en iedereen zal beïnvloeden.


Hoe zou de wereld worden als wij ons allemaal gaan realiseren dat er niemand schuldig is en dat er dus nooit meer welke rekening dan ook gepresenteerd hoeft te worden en alle rekeningen ter vereffening van alle schulden, op de brandstapel kunnen?

Ik teken voor zo een wereld.

Liefde, onvoorwaardelijke Liefde en verwachtingen gaan niet samen.
Verwachtingen zijn altijd de “bottleneck” in de relaties tussen mensen onderling en in de relaties tussen mensen en God.

Laat dus al jouw verachtingen los en laat alle ego’s los en laten we een nieuwe wereld scheppen met het bewustzijn van éénheid, éénheid die ons zal leiden naar de ervaring van onvoorwaardelijke Liefde.

 

Naar boven