Een wonderbaarlijke reis

 

 

Esoterie

Filosofie

Spiritualiteit

 

 

 

 

 

 

 

21

 

 

 

 

De volgende morgen kreeg ik om negen uur het eerste sms’je van Helena. Ze vertelde dat ze goed was aangekomen maar dat het toch wel heel laat was geworden en dat ze vandaag nog een vrije dag had genomen. Ze voelde zich tweeslachtig, aan de ene kant verdrietig en aan de andere kant blij. Blij om de twee dagen die we samen hadden kunnen doorbrengen en het gevoel dat in alle hevigheid opnieuw in haar brandde. Het gevoel van verbondenheid met mij en het besef dat ze me niet meer kwijt hoefde te raken. Ik stuurde een sms’je terug of het uitkwam als ik haar om twaalf uur even zou bellen. Ze was blij met het bericht en om twaalf uur spraken we elkaar even. Dat was het begin van ons digitale contact. Diezelfde avond begon ik het plan uit te werken voor het boek. De verslagen die ik zelf al had getypt in een Word-document, kon ik erin verwerken. Ze moesten bijgewerkt worden, maar het scheelde een hoop werk. Ik opende een nieuw document in Word en zocht naar een naam voor het verhaal. Al snel vond ik iets, dat voorlopig paste. Ik plakte eerst alle losse aantekeningen in één document en plakte ze toen in een goede volgorde. Toen schreef ik puntsgewijs op wat ik ongeveer voor ogen had, voor zover het de verhaallijn betrof. Tevreden sloot ik mijn computer af. Er was een begin gemaakt. Een paar dagen later liet ik het schilderij dat ik Helena cadeau had gegeven inlijsten. Na een week was het klaar en toen ik het ophaalde was ik zelf verrast over het resultaat. Het was een 'bosgezicht' en het ademde erg de sfeer van Finland. Helena was daarom ook meteen gegrepen door het schilderij. "Het maakte herinneringen los", had ze gezegd. Ik stuurde het naar haar toe en drie dagen later kreeg ik om half een 's middags een telefoontje dat zij er zo ontzettend blij mee was en dat ze het een geweldig cadeau vond. Ze vroeg me ook of ik al begonnen was met het boek. Ze vertelde me dat ze steeds nieuwsgieriger werd en er absoluut alle vertrouwen in had. Ook vertelde ze me dat ze het niet kon laten om regelmatig in het schriftje van onze aantekeningen te lezen. Het trok haar en ze kon het niet loslaten. Door het te lezen en te lezen, kwamen de herinneringen van die twee maanden van haar leven weer volledig naar boven drijven. Dat is goed, vertelde ik Helena, want die herinneringen zal je nodig hebben. Ze vroeg me waarom dat zo was en ik vertelde haar dat ze geduld moest hebben. Het werd steeds moeilijker voor haar om te wachten tot het boekje klaar was. Voor zover ik al niet gedreven was om het verhaal af te maken, was Helena een enorme stimulans voor mij om onvermoeibaar door te gaan. Er gebeurde iets wat ik niet had verwacht. Ik werd gegrepen door het schrijven. Ik raakte compleet in de ban van mijn verhaal. Er kwamen steeds meer herinneringen van die twee fantastische maanden in Noord-Finland naar boven, nu zevenentwintig jaar geleden. Ik kon niet meer stoppen met schrijven, maar wat af en aan nog veel lastiger was, ik kon mij niet meer losmaken van mijn verhaal. Als ik niet schreef, dan verbleef ik weer opnieuw en onafgebroken in het Finland van toen, samen met Helena. Vaak was dat prettig en soms was het erg afleidend, vooral als ik mij op andere dingen moest concentreren. Helena bleef mij vragen hoe het ermee stond en ze wilde graag weten hoe ik het aanpakte. Welke kant ging het verhaal op? Ik merkte dat ze geen idee had van wat ze kon verwachten. Hoeveel moeite het mij ook kostte, ik liet haar in het ongewisse. En zo vorderde het boek, langzaam, maar absoluut zeker. Ik realiseerde me dat het verhaal van Helena geïllustreerd zou moeten worden. Ik wilde er afbeeldingen bij hebben. Om een of andere reden vond ik dat erg belangrijk. Ik realiseerde mij nog iets, ik realiseerde mij dat ik dertig jaar geleden, ver voordat ik Helena leerde kennen, al de behoefte had gehad om een boekje te maken waarin ik wilde proberen de mensen aan te geven dat er meer was dan alleen maar verdriet en ellende. Ook dat boekje wilde ik toen van illustraties voorzien. Ik wist toen alleen nog niet hoe ik het aan moest pakken. Die wens van lang geleden, werd nu mijn realiteit en dat alles dankzij Helena, de vrouw in wie mijn ziel 'de ene' had herkend. Ik voel dat wij een tijdloze verbinding hebben, ik voel dat ik haar ken vanuit een onpeilbaar diep verleden, alle tijden en alle dimensies overschrijdend en zo gingen de weken verder. Gestimuleerd door Helena schreef ik en schreef ik en schreef ik, onafgebroken en zo kwam het eind in zicht. Hiermee volbreng ik mijn belofte aan haar. Het verhaal is opgetekend. Het is haar verhaal. Ik hoop dat ze kan besluiten dat ik het een beetje begrepen heb. Ik heb haar bezieling gevoeld. Ik heb de eer gehad om twee maanden haar leven te mogen delen. Dat waren voor mij de twee mooiste maanden van mijn leven. Helena heeft mij gevraagd om nu haar verhaal naar buiten te brengen. Zij heeft de hoop dat dit verhaal jou en jou en jou bewust mag maken van het feit dat de dingen in het leven niet zo zijn als ze lijken te zijn. Zij heeft de hoop dat dit verhaal jou en jou en jou ook bewust mag maken van het feit dat de dingen in het leven niet zo horen te zijn als wij denken dat ze horen te zijn. Alle verdriet, alle pijn en alle ellende horen niet als vanzelf bij het leven.
Deze wereld, deze maatschappij maakt ons tot volgzame, kwetsbare en manipuleerbare mensen, die het gevoel hebben afhankelijk te zijn van ‘de stroom van buiten naar binnen’. Wij zijn afhankelijk van de hulpverlening en van de zorgverlening. Wij zijn afhankelijk van de overheid. Het feit of wij wel of niet gelukkig zijn, is afhankelijk van het gedrag van mijn partner, het gedrag van mijn collega, het gedrag van mijn vriend, van mijn vriendin en noem maar op. Er wordt ons duidelijk gemaakt dat we ziek kunnen worden, dus denken wij dat dat zo hoort en worden het dus ook. Alleen via ‘de stroom van buiten naar binnen’, via de hulp van artsen, via de hulp van allerlei instanties en in elk geval van vele anderen, kunnen wij genezen, want het hoort zo en het is nu eenmaal niet anders. Fout, het is uitsluitend anders. Wij hebben zelf die kracht om ons leven te veranderen. Sterker nog, wij zijn die kracht. De enige stroom voor ons, die er iets toe doet, de enige stroom met levensvatbaarheid, de enige werkende stroom is ‘de stroom van binnen naar buiten’. Daar ligt de kracht. De kracht ligt in ons. Wij zijn die kracht, creatief en scheppend. Zo hoort het te zijn en niet anders. Verander het beeld van hoe het hoort en je wordt een ander mens en je ervaart de kracht van je eigen Zelf. Word je bewust van je eigen Zelf en boor die kracht aan. Volgens Helena is de tijd rijp en het moment daar. Het moment is daar dat wij, dus Helena en jij en jij en jij en ik gaan beslissen, dat genoeg genoeg is. Als je het besluit neemt dat genoeg genoeg is, is genoeg genoeg en zal dus genoeg genoeg zijn. De geschiedenis heeft ons dat geleerd. Tussen Oost- en West-Berlijn lag een grote muur. Deze muur scheidde gezinnen, families en geliefden en als ze toch probeerden naar de andere kant van de muur te gaan, werden ze doodgeschoten. De muur was er en de muur bleef, totdat de mensen besloten dat genoeg genoeg was en de muur in één nacht werd neergehaald. In Zuid-Afrika werden mensen met een zwarte huidskleur gediscrimineerd en nog erger behandeld dan de zwerfhonden in de goot. Apartheid heette dit beleid. Deze mensen kwamen hiertegen in opstand en werden gedood. Totdat de tijd daar was en zij besloten dat genoeg genoeg was. En het apartheidsbeleid viel om en binnen een maand was er een nieuwe minister-president met een zwarte huidskleur. Ook toen gold dat als genoeg genoeg is, genoeg dus genoeg is. Ook nu is het moment aangebroken, dat voor alle pijn, verdriet, angst, strijd, chaos, wanhoop en ziekte in de wereld, wij moeten gaan beseffen dat het niet zo hoort en dat genoeg genoeg is en omdat dit nu ook zo is, zal dus ook gaan gelden dat hiervoor genoeg genoeg is. Dit zal gaan gebeuren omdat Helena en jij en jij en jij en ik, gaan beseffen dat wij deze waanzin niet meer gaan voeden. Als wij echt doordrongen raken van het gevoel dat genoeg genoeg is, zal het 'ontscheppingsproces' beginnen en zullen alle dingen die aan deze waanzin vastzitten, sterven. Als tenslotte alle rommel is opgeruimd, zal datgene overblijven dat er van oorsprong was, altijd is geweest en altijd zal zijn. Dit is het natuurlijke pad, de bron, de Tao. In naam van Helena en mijzelf nodig ik iedereen uit om de volgende test te doen, een test om je eigen leven te veranderen, een test om met ons allen de wereld te veranderen. Neem voor jezelf een beeld voor ogen dat gelijk is aan het meest verheven visioen dat je je kunt voorstellen. Pas dat in, in jouw beeld van jouw overtuigingen. Neem vervolgens in het patroon van jouw overtuigingen op dat alle chaos, ellende, pijn, angst en ziekte niet vanzelfsprekend zijn en dus niet zo horen te zijn en zet daarvoor in de plaats hoe het wel hoort te zijn. Na een week zal je in jouw eigen leven veranderingen merken. Na drie maanden leef je in een andere wereld. Binnen een jaar kan deze huidige wereld veranderd zijn. Twijfel hierbij niet, twijfel is dodelijk, geloof in jezelf. De keuze is aan jou en aan jou en aan jou. Hierbij hoeft en moet niets maar dan ook helemaal niets, maar alles wat je doet, heeft wel consequenties. Deze consequenties zijn voor jou. Dat is het enige wat telt. Zal de wereld veranderen? Als jij meehelpt, kan het gebeuren. En opnieuw geldt ook nu dat de tijd en alleen de tijd het zal leren.

Toen het verhaal uiteindelijk helemaal klaar was, mailde ik het document naar Helena en stuurde tegelijkertijd een sms’je met de boodschap 'Lieve Helena, je hebt mail'. Ik kreeg onmiddellijk een sms’je terug. 'Mail ontvangen en ik ga meteen lezen'. ik was best gespannen hoe Helena het verhaal zou vinden en vooral of ze zich in mijn verwoording zou kunnen vinden. Ik had haar op zondag het boek gestuurd en op maandag hoorde ik niets van haar. Op dinsdag kwam er een e-mail uit Finland. Ze had het verhaal doorgelezen en ze was verbijsterd geweest hoe gedetailleerd ik alles nog wist van zevenentwintig jaar geleden. Nieuwe herinneringen waren bij haar losgekomen en naar boven gedreven, emoties waren over haar heen gewalst en het verhaal had haar gevangen en geboeid. Ze was blij, verdrietig, verrukt en gefascineerd tegelijk. Opnieuw vertelde ze me dat ik de woorden had neergelegd, die van haar hadden kunnen zijn maar die ze even niet had kunnen vinden. Opnieuw had de gelijkheid van onze manier van denken haar gegrepen. Ze schreef mij iets wat mij ontroerde en mij diep in mijn ziel raakte, ze schreef mij dat zij dit boek zag als ons kind waarbij zij, zevenentwintig jaar geleden, bij mij het zaad had ingebracht dat nu de geboorte van dit verhaal had opgeleverd. Ze accepteerde het verhaal zonder één enkele aanpassing. Ik heb opnieuw nog één verzoek Richard, breng het in de wereld, zodat de mensen misschien gaan begrijpen dat de ellende niet zo hoort te zijn, zoals zij denken dat het wel hoort te zijn. Maak de mensen kenbaar dat niets in de wereld en dus ook niets in hun levens is wat het lijkt te zijn. Vertel ze dat ieder mens recht heeft op het kunnen zijn van de 'wezenlijke' mens, van de natuurlijke mens. Vertel ze dat ieder mens recht heeft op het zijn van een mens, zoals het ooit bedoeld is. Het 'menszijn' in al zijn oorspronkelijke en natuurlijke facetten en in al zijn glorie. Ieder mens heeft het recht om de werkelijke aard van zijn bron te beleven. Ieder mens heeft het recht om dit te beleven bij vol bewustzijn. Ieder mens heeft het recht om bij vol bewustzijn te beseffen dat hij of zij de meest unieke en de meest briljante mens is die er is, die er ooit is geweest en die er altijd zal zijn, alleen al vanwege wie hij is en wat hij is. Hij is een manifestatie van energie, die doordrenkt is van het kenmerk van liefde en die altijd streeft naar een situatie van eenheid. Ieder mens heeft dus recht op liefde, ieder mens heeft recht op rust en ieder mens heeft recht op vrede. Dat geldt voor jou en voor jou en voor haar en voor hem, maar het geldt opnieuw vooral voor jou. En zij, die voor mij de ‘ene’ is, wist dit al zevenentwintig jaar geleden. Zij is voor mij de ‘ene’. Zij is de ziel van mijn ziel. Wij zijn als twee bloemen op één en dezelfde steel, wij zijn de noten van één muziekstuk, die samen dat muziekstuk maken en waarbij het stuk niet zal klinken als één van de twee noten zal ontbreken. Zo ligt het in de schepping en zo geldt het voor iedereen. Toen, zevenentwintig jaar geleden, heeft zij het mij verteld en nu begrijp ik haar. Nu begrijp ik haar hele verhaal in zijn volle omvang, ik begrijp het bij vol bewustzijn maar ik beleef het vooral met mijn hele gevoel. En zoals zij voor mij de ‘ene’ is, is er ook een ‘ene’ voor jou en voor jou en voor jou. Eens zullen alle ‘enen’ verenigd worden en leven in eenheid, in liefde en in vrede en dat zal het begin zijn van een nieuwe tijd, van een nieuw besef en van een nieuwe wereld. Wij kunnen die wereld maken, wij kunnen afmaken wat Helena ooit is begonnen. Hoe die wereld eruit zal komen te zien, zou ik niet weten. Ik weet alleen dat zoals de wereld nu is en werkt op basis van de wetten zoals Helena heeft aangegeven, het een wereld is die steeds onleefbaarder wordt. Hoe overleef je het in deze maatschappij, die in stand wordt gehouden door het eeuwig wisselende spel van angst en macht? Hoe overleef je het in deze maatschappij die eigenlijk een jungle is waar de wetten gelden van heersen of overheerst worden en eten of gegeten worden? Hoe overleef je het in onze cultuur waar met het grootste gemak al duizenden en duizenden jaren lang miljoenen mensen zijn omgelegd voor slechts de drie woorden, god, koning en vaderland? Ga je realiseren dat het leven in deze maatschappij niet meer is dan het meedoen aan een spel met inderdaad waanzinnige spelregels. Ga je realiseren dat iedereen alleen nog in staat is om zich druk te maken om de dingen die er niet toe doen, omdat we volkomen die dingen zijn vergeten, die er wel toe doen. Doden voor god, koning en vaderland is absoluut te gek voor woorden. De koning is slechts een mens zoals jij en ik. Het vaderland is een hoeveelheid zand, water, gras, heuvels en bomen, zoals je dat overal op aarde tegenkomt en god is toch uitsluitend een god van liefde en liefde is toch iets anders dan het overhoop schieten van mensen. Toch doen we dat al ongelooflijk vele eeuwen probleemloos. Het leven in deze maatschappij is een spel, gebaseerd op waanzinnige regels, ons druk makend om alles wat er niet echt toe doet en waar we niet meer in staat zijn om vast te stellen wat er wel toe doet. Is dit de maatschappij die jij wilt, die afstemming heeft op jouw meest verheven visioenen van het leven? Is dit de maatschappij die jij graag wilt continueren of zou ook jij een samenleving wensen zonder angst, zonder chaos en zonder ziekte? De toestand in de wereld is zoals die is. De toestand in de wereld is zoals wij zijn, want wij maken de toestand in de wereld, wij zijn die toestand, wij zijn de wereld. Wij mensen dragen de toestand, wij vertegenwoordigen dat wat is. Als wij de toestand in de wereld, de situatie waar de wereld in verkeert, willen veranderen, moeten wij dus onszelf veranderen. Als wij niet bereid zijn onszelf te veranderen, zal de wereld onveranderd blijven en zal alles dus blijven bestaan zoals het nu is. Als ik je nu opnieuw vraag wat je vindt, vind je dat Helena en ik nog van deze wereld zijn of vind je dat deze wereld nog van deze wereld is, is het aan jou om hierop te antwoorden. Als jij beslist dat deze wereld niet meer van deze wereld is en als ook jij daar niet meer mee kunt leven, zal ook jij moeten veranderen. Als je dat wilt, ben je er nog niet want het blijft een nooit stoppende strijd. Het blijft een dagelijkse strijd tegen de wetten en de regels van de oude wereld. Omdat we al tienduizenden en tienduizenden jaren niet anders weten, vallen we ook zomaar weer terug in dat oude en bekende stramien. Dit is een strijd die ook Helena nog dagelijks moet voeren en die ook ik nog dagelijks voer, maar het besef en het bewustzijn dat we geen keus meer hebben wordt ook steeds groter. Ik nodig je nogmaals uit om in de stroom der veranderingen te stappen en mee te helpen om een nieuwe wereld te bouwen waarin misschien onze kinderen of de kinderen van onze kinderen kunnen leven in liefde, zonder angst, zonder chaos en zonder ziekte. Laten we dus allemaal bouwen aan een nieuwe wereld op basis van een nieuw concept, waarbij de angst niet meer zal regeren en er geen machtsspellen meer gespeeld hoeven te worden. Een nieuwe wereld, waarin mensen bevrijd zijn van angst en waarin mensen, levend op basis van de wetten van eenheid en liefde, allemaal in staat zullen zijn om opnieuw te slapen zonder dromen en te ontwaken zonder zorgen.

Belangrijk hierbij is om alles los te kunnen laten. Als je alles loslaat, dan raak je letterlijk bevrijd van alle ballast. Als je de dingen vasthoudt, houd je die dingen in stand. Weerstand geven aan situaties, is gelijk aan het vasthouden van die situaties. Als je dus in staat bent om de weerstand te doorbreken en in staat bent om situaties te accepteren, lost met het loslaten van de weerstand het vasthouden en dus het in stand houden van die situatie op. Weerstand is dus gelijk aan verzet en dus gelijk aan instandhouding en dus gelijk aan stilstand. Acceptatie is dus gelijk aan loslaten en dus gelijk aan beweging. Energie zonder beweging, energie in stilstand vervuilt en energie in beweging reinigt. Als je je dus verzet tegen een situatie of een toestand, kom je er ook nooit van los. Kijk naar de stroom van je eigen leven, kijk wat er met jou gebeurt en probeer er iets uit te halen of iets mee te doen. Kijk ernaar en verzet je niet. Laat de stroom van jouw leven bewegen. Verzet je niet maar accepteer wat er komt en hoe het komt en je zult waarnemen dat veranderingen in jouw leven zich steeds sneller en sneller zullen aandienen. Dingen gebeuren niet zomaar in je leven. Kijk ernaar en probeer er wat van te leren en er wat mee te doen. Hoe minder verzet je vertoont, hoe minder weerstand je biedt aan dat wat er in jouw leven komt, hoe minder je er ook over zult vinden. Hoe minder je erover vindt, hoe minder overtuigingen je er ook over zult hebben. Het gevolg hiervan is dat hierdoor het scheppingsproces van jouw illusoire werelden afneemt, tot het moment dat je geen weerstand meer hebt, dus uitsluitend nog maar acceptatie kent, dus dat je ook geen mening meer hebt. Geen mening meer hebben, betekent het stoppen van het scheppen van onze illusies. Wat dan overblijft, is slechts het natuurlijke pad, de Weg, de Tao. We verzetten ons tegen alle dingen die niet gaan zoals wij willen dat ze gaan, die niet passen in onze illusoire wereld. Dit verzet houdt deze toestand dus in stand en houdt de ongewenste situatie onveranderbaar. Breek het verzet en accepteer wat er op jouw weg komt. Alles wat je wilt, alles wat je verlangt, schept weerstand, doordat door het willen een illusie wordt gecreëerd en ook die illusie zal opnieuw voor anderen niet uitvoerbaar zijn in jouw gecreëerde wereld. Dit geeft opnieuw frustratie. Dit willen, dit verlangen, dat door de frustratie alleen maar toeneemt, geeft dus nog meer weerstand. Deze weerstand geeft opnieuw stilstand en houdt dus de situatie met frustratie in stand. Hierdoor ontstaat nog meer frustratie en dus nog meer weerstand, nog meer stilstand en een nog duidelijkere instandhouding van die ongewenste situatie. Realiseer je dat dingen meestal niet veranderen, juist omdat je je er tegen verzet. Het vinden van dingen of het hebben van meningen en het hebben van verlangens zullen dus niet werken. Ze werken niet omdat ze per definitie leiden tot verwachtingen die niet vervuld zullen en kunnen worden. Deze niet vervulde verwachtingen leveren per definitie teleurstellingen op. Toen wij ooit in een onpeilbaar diep verleden het pad hebben verlaten en de aansluiting met onze natuurlijke bron zijn kwijtgeraakt, hebben wij een beroep gedaan op ons denkvermogen en zijn gaan werken met de krachten van het hoofd. Wij vonden dingen uit die ons terug moesten brengen naar het geluk van onze oorsprong. Deze pogingen mislukten keer op keer en wij gingen maar steeds verder in het uitvinden van dingen en zo ontstonden onze wetenschappen. Tot op de dag van vandaag zonder het beoogde resultaat. De mens is niet teruggekeerd naar de rust van de oorsprong van het natuurlijke pad. Sterker nog, de onrust en de spanning in de mens nemen alleen maar toe. Zo ontstonden onze culturen, onze religies en onze maatschappijen. Deze moesten de mens terugleiden, maar opnieuw raakten wij steeds verder verdwaald. De maatschappij is inmiddels verworden tot een soort monster, waar met het grootste gemak ontelbare mensen worden opgeofferd om deze maatschappij in stand te houden. Als het nodig is om het systeem van een maatschappij te handhaven, wordt er een oorlog ontketend en worden honderdduizenden of zelfs miljoenen mensen geofferd. Er wordt ons wijs gemaakt dat dat zo hoort en dat het op zijn minst niet abnormaal is. Dat is het wel. Het is absoluut fout. Het is de mens die centraal hoort te staan. Het leven hoort centraal te staan. Wij moeten deze weg verlaten. Wij kunnen een nieuwe weg inslaan door het oude pad niet meer van energie te voorzien, waardoor deze langzaam zal oplossen. Dit is een wereld, die zoals de historie ons heeft geleerd, onze cultuur en onze samenlevingen geen overlevingskansen biedt. In het verleden zijn er al vele malen culturen omgevallen en ingestort. Keer op keer is de mens op dezelfde manier opnieuw begonnen om weer een cultuur, op basis van dezelfde oude grondvesten, dezelfde oude systemen, op te bouwen. Dit moet nu veranderen. Alles wat Helena aan stellingen naar voren brengt is verdedigbaar, alles wat Helena aan inzichten naar voren brengt is net zo goed aanvechtbaar.
Het is voor jou waar of niet waar, voor zover het past in het veld van jouw meningen en jouw overtuigingen. Geen nieuw verhaal vervangt welk oud verhaal dan ook. Waarheid bestaat niet, omdat niets maar dan ook niets in het leven uiteindelijk is wat het lijkt te zijn. Het enige wat hier speelt, is of jij ziet en vindt dat de wereld nu, op dit moment, wel of niet een goede kant op gaat, een kant waar jij in vreugde in wil en in kan leven. Een wereld die jij wilt nalaten aan jouw kinderen en aan jouw kleinkinderen.
De tijd is rijp, de tijd is daar en of wij allen zullen slagen in het realiseren van ons eigen meest verheven visioen en de wereld daarmee zullen veranderen, zal ons opnieuw door de tijd worden aangegeven.


Finland en Helena vertolkten voor mij een wonderbaarlijke reis, een reis met blijvende, bijzondere en buitengewone gevolgen.