Een wonderbaarlijke reis

 

 

Esoterie

Filosofie

Spiritualiteit

 

 

 

 

 

 

 

2

 

 

 

 

Het huisje was niet zo groot maar toch behoorlijk comfortabel. Het bestond uit een redelijke woonkamer, een keuken en een kelder. Op de bovenste verdieping was een badkamer en er waren twee slaapkamers met in beide kamers grote tweepersoons bedden. Aan het huisje was in de volle lengte een veranda gebouwd, van boven overdekt en open aan de voorkant. Ongeveer veertig meter van het huis vandaan stond een houten sauna, groot genoeg voor een man of tien.Het huisje was niet zo groot maar toch behoorlijk comfortabel. Het bestond uit een redelijk grote woonkamer, een keuken en een kelder. Op de bovenste verdieping was een badkamer en waren er twee slaapkamers met in beide kamers grote tweepersoonsbedden. Aan het huisje was in de volle lengte een veranda gebouwd, van boven overdekt en open aan de voorkant. Ongeveer veertig meter van het huis vandaan stond een houten sauna, groot genoeg voor een man of tien. Ongeveer vijftig meter verder dan de sauna was de oever van een redelijk groot meer.


 




Rondom het meer lagen bossen en in de verte waren heuvels. Het was een prachtig landschap. Er waren geen hekken om het terrein af te bakenen. Het had iets onwezenlijks, een soort veilige, kleine haven in een eindeloze zee van natuur, van bos, riet, water en heuvels. “Richard, hoe vind je het?”, vroeg Helena. Ik probeerde de hele omgeving in mij op te nemen. “Hoe ik het vind? Wat moet ik zeggen? Onwezenlijk. Vanmorgen ging ik alleen op weg om Finland te verkennen met mijn auto, om hier mijn vakantie te beleven. Een paar uur later ben ik mijn auto kwijt en bevind ik mij naast een prachtige jonge vrouw op weg naar een huisje midden in de natuur, waar ze mij heeft uitgenodigd om langere tijd te logeren. Ik ben je dankbaar, maar ik begrijp hier helemaal niets van. Het is fantastisch en onwezenlijk”. “Geniet er dan van en probeer het niet te begrijpen”, zei Helena. “Ik zal proberen om dat voor elkaar te krijgen en ik hoop dat het mij lukt”, antwoordde ik. Ze glimlachte. “Kom we gaan onze spullen uitladen”, riep ze terwijl ze naar de auto liep. De auto was snel leeg en de spullen waren snel weggezet of uitgepakt. Zij nam de grotere slaapkamer en ik de kleinere. Het stelde mij gerust dat ik een eigen slaapkamer van haar kreeg toebedeeld. Ik realiseerde mij opnieuw dat ik in een situatie terecht was gekomen, waarover ik niet echt meer controle had.
De dingen ontwikkelden zich te snel. Het had er allemaal prachtig uitgezien, de onverwachte hulp, terwijl ik van iedereen verlaten met problemen aan mijn auto mijn eigen situatie in ogenschouw nam. Deze hulp was niet alleen onverwachts maar kwam ook nog eens van een prachtige, intrigerende, jonge vrouw. De dingen die daarna gebeurden leken buiten mij om te gaan. Voor mijn gevoel had ik geen andere keus dan mee te gaan in deze stroom, maar ik kon het verloop van mijn eigen situatie moeilijk overlaten aan het lot en maar zien waar het op uit zou lopen. Zo zat ik niet in elkaar.
Toen ik, nadat ik mij had opgefrist, beneden kwam, rommelde Helena wat in de keuken en was bezig om iets eetbaars te maken. Gebakken eieren met brood en vlees en nog wat dingen die ik niet kon thuisbrengen, maar die heerlijk smaakten. Na het eten ging ze de sauna aanmaken en vroeg ze mij of ik haar wilde helpen. In de sauna stond uiteraard een houtgestookte oven. Met de twijgjes en takjes van de vele berkenbomen die hier stonden, maakte zij het vuur aan. Toen kwamen er wat dikkere takken bij om het vuur verder te laten aanwakkeren en tenslotte gingen er stammetjes in de grote oven. “Hoe lang moet de kachel branden voordat de sauna heet genoeg is?”, vroeg ik haar. “Ongeveer een uur of vier”, antwoordde ze. Dat betekent dat we om een uur of acht de sauna in kunnen, realiseerde ik mij. Ze rommelde nog wat in het huisje van de sauna en we liepen samen terug naar het huis. Op de veranda stond een grote, brede schommelbank. Uiteraard was ook deze bank, zoals bijna alle spullen in dit land, gemaakt van hout. Helena haalde een paar enorme kussens en drapeerde die over de bank. We gingen er samen op zitten. “Volgens mij ben je nog steeds een beetje gespannen”, zei ze. Ik keek haar aan en zei na enige aarzeling: “Ja, dat klopt. Ik weet niet of ik echt gespannen ben, maar er gaan dingen door mijn hoofd, die ik op dit moment niet los kan laten en die me bezig blijven houden.” “Welke dingen? Wil je erover praten?”, vroeg Helena. “Ja, dat wil ik wel, maar het lijkt allemaal zo vreemd, ik loop het risico dat je mij op zijn zachtst uitgedrukt misschien wel vreemd of eng vindt. En ik kan me niet veroorloven dat je me er nu uitgooit, omdat ik misschien anders blijk te zijn dan jij van mij verwacht. Dat ik in zekere zin dus niet aan jouw verwachtingspatroon voldoe.” Zij keek mij een tijd doordringend aan en zei: “Dat is onmogelijk, het is onmogelijk dat jij niet aan mijn verwachtingspatroon kan voldoen.” “Je vlijt me”, zei ik, “maar ik denk dat je me nu te hoog inschat. Hoe is het mogelijk en wat is de reden dat ik niet of niet eens een beetje niet aan jouw verwachtingspatroon zou kunnen voldoen? Zo bijzonder ben ik absoluut niet, dat ik in jouw ogen alleen dingen zou kunnen doen, waar jij alleen maar blij mee bent of gelukkig van wordt. Bovendien, hoe kun je zoiets zeggen, als je me niet kent? Helena, wat ik nu ga zeggen, valt voor mij niet mee en ik bedoel het ook absoluut niet kwetsend of negatief, maar jouw gedrag van het volste vertrouwen in mij, van een zo zeker weten dat alles zo zal gaan als jij in je hoofd hebt dat het zal gaan, is een situatie die ik niet begrijp en die mij onrustig maakt. Het intrigeert me, maar ik voel mij er niet bij op mijn gemak. Het lijkt wel of jij iets van mij weet, wat ik niet eens van mijzelf weet.” Ze zat zwijgend naast me en zei na een tijdje: “Ik weet niet echt dingen van je, maar ik voel dingen over je en wat ik voel, is voor mij veel zuiverder dan wat ik weet. Ik voel dingen die ik je nog niet kan of nog niet durf te vertellen. Jij zei dat je bang was dat ik misschien zou beslissen dat jij anders was en dat mij dat dan zou teleurstellen. Die teleurstelling zal er bij mij niet zijn. Ik heb je al eerder vandaag gezegd, dat jíj niet anders bent, maar ik. Ik durf je dat nu niet te vertellen, want dan zou het wel eens zo kunnen zijn, dat jij er vandoor gaat, ondanks jouw situatie.” Ze bleef zwijgend voor zich uit kijken. “Helena, jij hebt mij vandaag al meerdere malen gezegd, dat jij anders bent. Hoe anders? Ik krijg nu bijna het gevoel dat je misschien wel een alien bent. En heb jij eigenlijk ooit al iemand verteld dat je anders bent zoals je anders bent of is dat gegeven alleen bij jou bekend en is het iets wat je alleen moet dragen?” Ze keek mij enigszins geschokt aan. “Je hebt een aantal dingen opgenoemd die treffend zijn voor mijn situatie. Ik ben geen alien, maar ik voel mij wel een alien en ik heb inderdaad nog nooit iemand verteld wat er met mij is gebeurd. Het is dus iets wat ik alleen draag en dat valt niet altijd mee. Toen ik je ontmoette gebeurde er op één en hetzelfde moment van alles en nog wat. De ontmoeting met jou was een schok voor mij en er gingen duizenden dingen door mij heen. Op de één of andere manier begreep ik dat deze ontmoeting een betekenis heeft en dat deze ontmoeting ons wordt geschonken. Misschien heb ik zelfs nu al teveel gezegd”, zei ze er zachtjes achteraan. “Ik begrijp er niets van”, zei ik, “en toch denk ik dat ik er misschien ook weer wel voorzichtig iets van begin te begrijpen. Ook ik heb je een aantal vreemde dingen te vertellen, die misschien aansluiten bij stukjes van wat jij mij net vertelde. Luister Helena, er zijn ook met mij een aantal vreemde dingen gebeurd, die ik mij absoluut en ook bewust heb gerealiseerd en die ik niet begrijp. Misschien begrijp ik het nu wel een beetje en durf ik niet goed te onderkennen, dat ik het begrijp. Het blijft namelijk onwezenlijk, maar ook ik kan hier niet langer omheen. Ik zal je proberen uit te leggen wat er de afgelopen dagen en helemaal vandaag met mij is gebeurd. Misschien sluiten deze dingen wel aan op wat jij voelt en wat jij net hebt gezegd. Zo nu en dan heb ik in mijn leven de volgende ervaring. Er steekt een bepaald gevoel op, net als een harde wind. Het is een kracht, die in mijn hele wezen aanwezig is en zich nestelt in iedere atoom van mijn systeem. Soms is die kracht sterk, soms zwakker en soms ook heel sterk. Meestal duidt het opkomen en aanwezig zijn van die kracht op iets wat er in mijn leven zal gebeuren. Soms is het een waarschuwing. Soms is het een aankondiging. Daar kom ik altijd pas achteraf achter. Tot nog toe is, voor zover ik het zelf kan plaatsen en mij kan herinneren, de uitwerking van dat, wat die kracht aankondigde of dat, waar ze mij voor waarschuwde, zodanig, dat de gevolgen voor mijn leven vrij intens waren. Het veranderde vaak de koers van mijn leven. Ik heb mij wel eens gerealiseerd dat ik dus in beweging ben, dat mijn leven voortdurend van koers verandert en dynamisch is. Misschien geldt dit wel voor ieder mens. Daar weet ik te weinig van en kan daar dus niet over oordelen. De afgelopen dagen stak deze wind weer op in mijn systeem. Eigenlijk is het al maanden geleden begonnen, toen ik de beslissing nam om voor langere tijd naar Finland te gaan om dit land nog één keer te doorkruisen. Er was toen al, realiseer ik mij nu, een spanningsveld in mij, wat met deze kracht te maken heeft. De laatste paar dagen is de wind in mij aangewakkerd. Vanmorgen besefte ik bewust dat er een sterk en vreemd gevoel in mij lag wat iets aangaf van een soort ontknoping van de opgestoken storm. Ik schreef het vreemde gevoel mede toe aan mijn verkoudheid en grieperig zijn.” Helena keek mij onafgebroken met grote ogen aan. Er lag opwinding en verbazing in haar ogen. “Tijdens het rijden vanmorgen realiseerde ik mij, dat ik in deze godverlaten gebieden geen autopech zou moeten krijgen. Was dit een waarschuwing? Een uur later strandde ik compleet en mijn auto ging geen meter verder meer. Je hebt dat zelf waargenomen. Na twee uur gewacht te hebben stond plotseling en volkomen onverwacht jij achter mij en bood je mij jouw hulp aan. Hoe kwam jij daar op dat moment? Waarom was ik niet eerder weggegaan? Ik stond op het punt om mijn spullen bij elkaar te binden, mijn auto te verlaten en op zoek te gaan naar hulp. Toeval? Wat er verder is gebeurd weet je. Wat je nog moet weten is iets wat voor mijzelf schokkend is. De storm in mij is gaan liggen, het gevoel van de kracht die in mij brandde is weg. Ik zelf weet inmiddels wat dat betekent. Ik heb mijzelf vandaag al eens afgevraagd of deze ontmoeting voorbestemd is en volgens mij heb jij ook al iets geopperd wat in die richting zou kunnen wijzen. Helena, ik weet nu voor mijzelf dat het bijna niet anders kan dan dat deze ontmoeting is voorbestemd. De vraag voor mij is nu alleen nog, waarom voorbestemd, waarvoor voorbestemd? Waarom heb je mij uitgenodigd? Waarom vertrouw je mij bijna blind? Waarom?” Ze bleef me nog even met grote ogen aankijken en richtte toen haar blik op de horizon. Ze zweeg en bleef zwijgen. “Ik heb je nog een vraag te stellen”, zei ik, “waarom kan ik jou niet teleurstellen, heeft dat allemaal met deze gevoelens te maken?” Helena bleef zwijgend voor zich uit zitten turen. Ze was ontzettend rustig en weer vond ik haar nog mooier dan ik haar voorheen al vond. Vele seconden, die minuten leken, bleef zij zwijgen. Toen keek ze me aan en zei met zachte stem en met nog steeds een vreemde maar rustige blik in haar ogen: “Je hebt de woorden gesproken die gelden voor mijn situatie. Je hebt uitgesproken wat de afgelopen periode op mijn leven van toepassing is geweest. Ik ben versteld, niet ontdaan, maar versteld. Voorbestemming? Ik zou zeggen dat als ik het niet zou geloven en zou vinden dat het onzin is, ik niet anders zou doen dan liegen. Wat voel jij erover, Richard? Wat voel jij ervan? Hoe ervaar jij deze bijzondere gebeurtenissen, die wij blijkbaar beiden, afzonderlijk van elkaar, zo beleefd hebben?” “Het is merkwaardig”, zei ik, “het is absoluut vreemd en bijzonder. Ik houd voor de zekerheid een slag om de arm en vanaf nu zal ik alert worden op wat er zich tussen ons zal ontwikkelen, wat er zal gebeuren.” Helena knikte als bevestiging en glimlachte. “Heb jij die gevoelens echt de afgelopen periode zo gehad, zoals je ze hebt beschreven?”, vroeg ze. “Ja, absoluut en zoals ik inmiddels begrijp, heb jij hetzelfde de afgelopen periode meegemaakt. Ken jij deze gevoelens, ik bedoel, ervaar jij dit al langere tijd in jouw leven zo?” “Ja”, antwoordde Helena. “Ik weet exact wat je bedoelde, ook ik ervaar die storm van gevoelens die iets aankondigen of ergens voor waarschuwen.” “Hoe is het mogelijk”, zei ik.
Aangezien we nog wat tijd over hadden voordat we de sauna in konden, ging ik alleen een klein stukje lopen langs het meer en liet de vreemde gebeurtenissen van de afgelopen dag nog eens door mijn hoofd gaan. Het was vreemd. Maar hoe vreemd het ook was, het verontrustte me niet. Helena straalde zo ontzettend veel rust uit en als ik bij haar was, leek het of ik die rust van haar overnam. De rustige invloed die zij op mij uitoefende, leek weer terug te slaan op haar. Wij hadden iets met elkaar, maar wat dat was, daar was ik nog niet achter. Er was een vreemde vorm van verbondenheid. Ik kon de details ervan echter nog niet onderscheiden. Het was een vreemde maar eigenlijk ook een fantastische gebeurtenis en situatie.
Toen ik terugliep naar het huis en in de buurt van de veranda kwam, liep Helena met een stapeltje handdoeken en een tas naar buiten en zei dat het tijd was om de sauna in te gaan. Ook dit was een situatie waar ik niet helemaal gerust op was en ik besloot dat ik haar dat vooraf eerlijk zou zeggen. Ik ging naast haar lopen en zei tegen haar “Helena, ik voel mij nog steeds niet lekker van de kou die ik heb en het lijkt mij heerlijk om een saunabad te nemen, het lijkt mij zelfs heerlijk om dat met jou te doen, maar ik ervaar het toch als een vreemde situatie.” “Ben je bang om je naakt aan mij te tonen?”, vroeg ze. “Nee, dat is het niet. Ik ben niet preuts, maar na dat wat er vandaag allemaal gebeurd is, lijkt het op één of andere manier niet te passen.” “Denk niet teveel over de dingen na, Richard. Jij voelt je niet lekker, we hebben hier een sauna tot onze beschikking, waar je van op zal knappen en jij en ik zijn de enige mensen die hier zijn, dus is het logisch dat jij en ik, als enigen nu samen de sauna in gaan. Zo simpel is het.” Ik keek haar aan en moest eigenlijk lachen. “Je hebt weer gelijk, ik maak het mijzelf ook wel moeilijk, maar het is waar wat je zegt. Kom we gaan de sauna in.” Ik was weer voor even genezen van het altijd controle willen hebben over de situatie en het vooral ook altijd maar willen begrijpen.
We kleedden ons uit en gingen op de houten bank zitten. Ik keek naar haar. Helena was naakt nog mooier dan ik mij kon voorstellen. Helena was in elk geval ook opener en eerlijker dan ik. Ze ging voor mij staan en vroeg of ik wilde gaan staan en even wilde ronddraaien. Ik gehoorzaamde. Ze moest lachen en zei: “Hoe kun jij je in godsnaam schamen met zo’n lichaam.” “Ik schaam mij niet”, verdedigde ik mij. “Doe je veel aan sport en vooral aan krachtsport?” “Ja”, antwoordde ik. “Het is te zien. Ik had het al gezien, maar nu je naakt bent, is het nog duidelijker zichtbaar”, zei ze. “Vind je dat ik er mag zijn?” “Absoluut” zei ik, “je bent zonder enige twijfel een ontzettend mooie vrouw.” “Dank je voor het compliment”, zei Helena.
We gingen weer zitten en ze lachte naar me. Ze gooide wat water op de grote stenen die op de oven lagen. De temperatuur liep onmiddellijk op, althans zo voelde het.
Nadat we een poos in de hete saunacabine hadden gezeten, gaf Helena aan dat we eruit moesten gaan. Ze pakte twee handdoeken, één voor haar en één voor mij, en ze liep naar buiten. Ik volgde haar. Ze pakte mijn hand en trok me mee naar de oever van het meer, iets verderop. Toen we bij het water kwamen en de kleine steiger opliepen, liet ze mijn hand los en sprong in het water. Ik sprong achter haar aan. Het water was koud en tintelde op mijn huid. “Zullen we naar het midden van het meer zwemmen?”, vroeg ze. “Ja, dat is goed”, zei ik en we gingen op weg.



 



De dalende zon was reeds fel oranje gekleurd. Terwijl wij naar het midden van het meer zwommen, vlogen er een paar ganzen over, die prachtig waren afgetekend in de oranje lucht. Het was een sprookjesachtig en vreemd tafereel, zwemmend in deze prachtige omgeving in het gezelschap van een prachtige en wonderbaarlijke vrouw die mij steeds meer begon te intrigeren. Ook het waarom van deze hele situatie liet mij niet los. En hoewel het beter zou zijn om de situatie gewoon te nemen zoals die was, lag dat niet zo erg in mijn aard en wilde ik steeds proberen dingen te begrijpen, zodat ik de illusie kon houden dat ik situaties onder controle had.
Na een kwartier waren we terug bij de steiger. Er was een klein trappetje en Helena klom erop. Ik volgde haar. Ze pakte onze handdoeken en opnieuw pakte ze mijn hand. We liepen terug naar de sauna. Toen ze mijn hand pakte ging er een vreemde tinteling door mij heen. Ik merkte dat ook zij op de aanraking van onze handen reageerde. Het was een subtiele reactie, maar merkbaar. Ze keek mij aan toen we naar het huisje van de sauna liepen en, in tegenstelling tot haar inmiddels bekende glimlach, keek ze nu serieus, een beetje bedenkelijk. Ik vroeg haar “Waar denk je aan?” Ze schudde haar hoofd afwijzend. “Nog niet Richard, het is nog niet de tijd om met je te praten over dat wat ik je moet vertellen. Ik weet nu zeker dat ik er met je over moet praten, maar nu nog niet. Ik zal weten, als de tijd is aangebroken dat ik het je kan vertellen.” “Dat is goed”, zei ik. “Voor alles is een tijd en die tijd zal de juiste zijn.” We gingen de hete saunacabine weer in en daarna opnieuw het meer in. Na afloop douchten we ons en droogden ons af. Helena vroeg of ik op een bank wilde gaan liggen buiten de saunacabine en vroeg of ze mij mocht masseren met een olie, die heilzaam zou werken op mijn kou. Ik stemde toe. De massage was heerlijk. Ik genoot ervan en bleef mij verbazen over de hele situatie. De behoefte om controle te houden werd aanzienlijk minder en ik had op dat moment zelfs geen enkele behoefte om het te willen begrijpen. Ik dacht bij mijzelf: goed zo jongen, je gaat vooruit.
Nadat Helena klaar was met het masseren van mijn lichaam, trokken wij onze kleren weer aan en pakten de spulletjes bij elkaar. Ze sloot de saunacabine af en wij liepen terug naar het huis. “Hoe voel je je, Richard?”, vroeg zij. “Heerlijk, de sauna en jouw massage hebben wonderen verricht, ik voel mij absoluut een heel stuk beter.” “Goed zo”, zei ze. Zwijgend liepen we verder. “Heb je zin in koffie en heb je zin om nog iets te eten?” “Ja, graag, dat lijkt me lekker. Ik zal je helpen. Ik moet alleen eerst nog even doorkrijgen waar alle dingen hier staan en wij moeten nog even praten over de financiële kant van mijn verblijf bij jou. Je moet alles wat je uitgeeft noteren en dat reken ik dan met je af.” “Sta je daar op?”, vroeg ze. “Ja, absoluut, het is voor mij belangrijk, laten we zeggen dat dat me nog enig houvast geeft in deze situatie. Kun je je dat voorstellen?” Ze glimlachte en knikte bevestigend.
We maakten een grote pot koffie en een aantal broodjes. We namen dit mee naar buiten en gingen zitten op de bank op de veranda. Het was een prachtige, warme avond. Het was zo’n Finse avond met een zonsondergang, die de hele wereld oranje kleurde. De bomen, het gras, het riet en vooral het water waren allemaal door de zon overgoten, alleen nog maar oranje.
“Helena, ik wil je iets zeggen”, zei ik. Ze keek me aan en knikte dat dat goed was. “Je hebt mij een aparte slaapkamer toegewezen, ik weet niet hoe ik deze situatie moet inschatten, maar ik wil er in ieder geval vannacht gebruik van maken, alleen ik weet niet wat jij voor ogen hebt of wat jij verwacht en ik wil je niet teleurstellen. En hoewel ik moet toegeven dat ik intens geniet van de situatie waarin wij beiden zijn gedreven….” Ze onderbrak me en zei: “Natuurlijk, Richard, je moet controle blijven houden over de situatie, dat is erg belangrijk voor jou. Ik weet het en natuurlijk is alles wat jij belangrijk vindt goed. Je kunt mij niet teleurstellen. Ik heb je dat al eerder verteld.” Ik keek haar aan en probeerde de diepte van haar te peilen. Ze fascineerde me enorm en ik eigende mij de vrijheid toe om te proberen in haar geest af te dalen. Het ging eigenlijk vanzelf. Ik merkte dat ze het voelde en dat ze het begreep. Ze stelde zich voor mij open. Ik kon afdalen in haar geest en in haar ziel. Het waren slechts enkele seconden, hooguit tien. Ze had haar ogen gesloten en ik voelde zoveel rust, zoveel schoonheid, zoveel kracht en zoveel verdriet, dat ik ervan schrok en mij terugtrok. Ze voelde mijn reactie en deed haar ogen weer open. We keken elkaar lange tijd recht in de ogen, zonder dat onze blik afdwaalde. Zij verbrak dit magisch moment door te vragen of ik koffie wilde. Ik mompelde dat ik dat graag zou willen. Zwijgend dronken we onze koffie op en aten een paar broodjes, terwijl we allebei een beetje wezenloos naar de horizon staarden en genoten van deze prachtige avond en van dit magische moment. Na een uur nam ik afscheid van haar en ging moe en met een vreemd, maar bijzonder gevoel mijn bed in.